Onbegrijpelijk

Zonneoordlaan

Met vallen en opstaan loop ik. Er zit weer regelmaat in het hardlopen. Ik geniet weer van het maken van de kilometers op de loopband en vooral in de buitenlucht. Toch ben ik er nog lang niet, maar ga ik steeds een stapje vooruit. De drive is er maar nog niet de hardheid. Maar dat komt wel, daar ben ik van overtuigd. Naast krachttraining probeer ik geleidelijk meer kilometers te maken en wil ik mijn basistempo wat omhoog krikken. Maar niet met intervaltraining want daar heb ik een godsgruwelijke hekel aan. Nee ik zal het voornamelijk doen in mijn korte duurloopjes door wat tempowisselingen in te brengen (fartlek). Het gekke is dat de afgelopen twee trainingen op de loopband heel verschillend van aard zijn geweest. De eerste keer moest ik bikkelen en alles eruit persen om de 5 km te halen en bij de tweede keer liep ik lekker met souplesse en heb ik een extra kilometer gelopen. Dat alles in 40 minuten. Onbegrijpelijk. En vandaag heb ik weer de stoute schoenen aangetrokken voor 5km in de buitenlucht. Het weer is geweldig. 6 graden, zonnetje en een briesje. Dat zal volgende week anders worden met een aantal graden onder het vriespunt. Maar dat houd me zeker niet tegen om buiten te lopen. Maar voor vandaag maak ik het me ook iets lastiger. Ik loop dit keer weer 's de Doesburgermolen route. Een route met wat vals plat. Als ik mijn loop gear heb aangetrokken ga ik naar buiten. Eerst wat rekken en strekken en dan start ik mijn Garmin. Langs de kerk en de Caré woningen loop ik de wijk uit en ga via de rotonde richting Lunteren. Daarna loop ik langs het restaurant L'Orage en voorbij de eerste bocht steek ik over en loop de Zonneoordlaan in waar aan weerskanten mooie knotwilgen staan. Aan het  einde van de straat staat de Doesburgermolen. Hier zie ik ook mijn grijze vriendjes weer die nu vergezeld zijn door drie bruine viervoeters. De lieve ezels staan in een weilandje te grazen en ernaast staan Shetland pony's uit een voerbak te eten. Op de Doesburgermolenweg ga ik weer richting het bosrand en daarna loop ik langs huize Kernhem. Mijn passen probeer ik groot te houden en dat verhoogd mijn tempo. Daarna volgt het fietspad langs de rijksweg 224 en daarna maak ik een lusje door het bospad te pakken langs het pannenkoekenhuis. Het bospad is wat drassig en ik moet af en toe wat zigzaggen. Als ik uit het bos ben kom ik weer op het fietspad terecht en loop dan weer via de rotonde naar de Doesburgermolendijk en daarna ga ik de wijk weer in. Na ruim 31 minuten stop ik mijn watch. Ik heb nog genoeg over en dat is ook te zien aan mijn gemiddelde hartslag.   Nu vlug naar het schoolplein om mijn zoon op te halen. Ik kijk al weer uit naar zondagochtend.